سایه ها ، اشباح ساکت دوست داشتنی با آن درازنای خنده آور خویش با آن نگاه ثابت و سنگین معصوم ترین اقوام آدمی اند . می توان سالها در کنار خالی شان بی هیچ واهمه ای از تمسخر و تقصیر بی هیچ واهمه از انگشت ها و اشاره ها در انزوای ساکت خود پوسید .

این یک شعر نیست . یک تهدید عاشقانه است . هی عزیز ، بدهکاری به من حالا که تنهایم تمام لحظه های تنهاییت را... زیر نوشت : نه شعری ... نه شعار و شعوری . تنها سکوت و سکوت به جهنم که بهار می آید و زمستان دارد گورش را گم می کند. اصلا به من چه دختر

» نمایش این صفحه بدین معناست که نویسنده وبلاگ یک مطلب را بصورت رمزدار درج کرده است و برای مشاهده کامل مطلب نیازمند آن هستید که کلمه عبور مرتبط با این مطلب را دانسته و وارد کنید.